De grijze kraanvogel, ook wel Euraziatische of Europese kraanvogel genoemd (wetenschappelijke naam Grus grus) bereikt rechtopstaand een grootte van ca. 1,20 m. Daarmee is hij duidelijke groter dan de grauwe reiger en de ooievaar. Met een spanwijdte van 2,20 m kan hij zich daarin met menig adelaar meten. In de vlucht is de kraanvogel te herkennen aan zijn lange, recht naar voren gestrekte hals. De benen zijn zo lang, dat ze bij het vliegen ver voorbij de staart steken. 

Vanuit het grijze veren steekt de zwart-witte kop- en halstekening en de rode, veerloze kop duidelijk af. Deze zwelt bij opwinding fel rood op. dek m grauen Gefieder heben sich deutlich die schwarz-weiße Kopf- und Halszeichnung und die rote federlose Kopfplatte ab. Letztere schwillt bei Erregung leuchtend rot an. De mooiste versiering van de kraanvogel is zijn "sleep". Deze over de korte staart heen hangende veren zijn de verlengde armvlerken van de vleugels, die in opgewonden toestand en tijdens de paartijd ruig uitgespreid worden. De vogel is dan een nog grootstere en majestueuzere verschijning. 

Schetternde trompetroep

De oude hoogduidte naam van de vogel "cranuh"is een klanknabootsing van zijn trompetachtige roep. Het luide "trompetteren" is een onmiskenbaar kenmerk van de kraanvogel. In open terrein en al naar gelang het weer zijn de roepende volwassen vogels op twee kilometer afstand en zelfs verder te horen. Hun gigantische stemvolume danken ze aan de bijzondere bouw en de enorme lengte van hun luchtpijp. die als dubbele lus door he borstbeen voert.  Ze kunnen tot 1,30 groot worden. Jongen kraanvolgens - te herkennen aan de lichtere, grijsbruine kop - laten daarentegen alleen een hoog gepiep horen. 

Vogeltrek door Nordvorpommern

Het broedgebied van de kraanvogels reikt van de Elbe in Duitsland, over Scandinavië, de Baltische staten, Polen, de Oekraïnr, Witrusland en Ruland tot aan Azië.

In Europa broeden in totaal ca. 50.0000 kraanvogelparen, ca. 80% daarvan in Scandinavië. Vanaf begin augustus komen de inhheemse broedparen met hun nageslacht naar de zogenaamde verzamelplaatsen, die in afstanden van 20 tot 50 kilometer over het verspreidingsgebied verdeeld zijn. Eerst komen de jonge vrijgezellen en de paren zonder broedsucces, aansluitend de broedparen met hun jongen. Vanaf september krijgen zij versterking van trekkende kraanvogels het de noordelijke en oostelijke broedgebieden. Ze vertoeven samen met de locale kraanvogels op de verzamelplaatsen of onderbreken hun trek op de rustplaatsen.

De belangrijkste rustplaats in Duitsland met meerdere tienduizenden kraanvogels bevindt zich aan de Ostseekust in de Rügen-Bock-regio. Het centrum van een rust- of verzamelplaats wordt gevormd door één of meerdere slaapplaatsen. Ze bevinden zich wateren met ondiepe gedeeltes, waarin de kraanvogels 's nachts staand slapen. Overdag zoeken de dieren op de nabijgelegen akkers naar voedsel. 

Tussen eind oktober en begin november trekken de kraanvoglels uit centraal Europa weg. In milde winters blijven incidenteel kleinere troepen kraanvogels in Duitsland. Als gevolg van de klimaatverandering neemt deze tendens sterk toe.

(Foto's van Halid Banda, genomen op observatiepunt Günz, 2 km van Nisdorf)